Κρατάτε στα χέρια σας το βιβλίο μου με τον τίτλο "Τα Σενάρια Μου" με πρώτο το ΝΑΥΑΓΟ Νο2. Γράφοντας αυτό το σενάριο το κινηματογραφούσα μέσα στα χέρια μου και στις σκέψεις μου. Ένα σενάριο που ήθελα να φτάσει στο εξωτερικό. Ο Τομ Χανκς ήταν μία δύναμη μαζί με το όλο πλήρωμα του αεροπλάνου που λέγεται Hollywood.
Στο πλήρωμα αυτό θα έμπαιναν και Έλληνες ηθοποιοί και έτσι θα άνοιγε ο δρόμος. Ο δρόμος για το Hollywood.
Ποντάροντας σε αυτά τα όνειρα έγραψα μερικά σενάρια. Κινηματογράφος στην Ελλάδα. Χολιγουντιανός. "Κατέβα από τα σύννεφα", έλεγε ο γιος μου ο Δημήτρης. "Αυτά δεν γίνονται". "Γιατί;" έλεγα εγώ που μου άρεσε να γράφω. "Κάθε μέρα σινεμά πάτε. Δεν θέλετε να γράφει Σενάριο Ελευθερία Σκουρλή;"
Ο Αλέξης, ο άλλος μου γιος, έλεγε και γέλαγε "Αφού σε ευχαριστεί, γράφε σενάρια για ξένο κινηματογράφο. Πού ξέρεις; Μπορεί να γίνει όπως τα λες". Συμφωνούσε μαζί μου γιατί όταν με κοντράρανε τους έλεγα ότι "Άμα κάνω πρεμιέρα, θα σας βάλω στον εξώστη". "Κάντες εσύ", έλεγε ο Δημήτρης "και ας πάμε στον εξώστη".
Μία μαμά που παντρεύτηκε στα 17 της χρόνια και στα 20 χρόνια της είχε και δύο όμορφους γιους. Και τους πήγαινε σινεμά 4 φορές τη βδομάδα. Στο σπίτι όμως ζούσαμε και με τον παππού και τη γιαγιά, τα πεθερικά μου, που λένε στα ελληνικά. Με πολλά χρόνια διαφορά ηλικίας και όλο φώναζαν "Πάλι σινεμά θα πας τα παιδιά; Πάλι θα φύγετε;". Όλο φωνές και ήρθε ο φόβος ώσπου έγινε και ο τρόμος.
Έτσι γιατί ήταν καθημερινός και δεν μπόρεσα να ξαναπάω σινεμά γιατί γυρίζαμε και εγώ πονούσα πολύ.
Βλέπετε ήμουν και εγώ ήμουν ακόμα παιδί που μεγάλωνα με τα παιδιά μου, όμορφα και ωραία. Δεν ήταν μία ταινία που βλέπεις, κάτι και σε τρομάζει μόνο εκείνη τη στιγμή. Εκεί μπορείς να φύγεις ή γυρνάς τώρα το κουμπί και δεν τρομάζεις. Έτσι μου κλείσανε την πόρτα που αγαπούσα πολύ.
Μικρούλα στο σχολείο έγραφα όμορφες εκθέσεις και έπαιρνα βραβεία. Εικονίτσες με την Παναγία και τον Χριστό.
Έγραφα και διηγήματα στο Μικρό Καουμπόι και στο Μικρό Σερίφη. Και μου είχαν πει στο διαγωνισμό που είχαν ότι έχω ταλέντο, να συνεχίσω να γράφω και να γίνω συγγραφέας.
Αλλά στο μικρό χωριό μου, τη Βάρη, που γεννήθηκα, στις 25/1/1958, δεν είχε περάσει κανένας συγγραφέας. Έτσι ήταν αρκετά δύσκολο να γινόμουν εγώ. Σήμερα θα γράψω στο βιβλίο μου σεναριογράφος - συγγραφέας.
Ο Αλέξης, ο άλλος μου γιος, έλεγε και γέλαγε "Αφού σε ευχαριστεί, γράφε σενάρια για ξένο κινηματογράφο. Πού ξέρεις; Μπορεί να γίνει όπως τα λες". Συμφωνούσε μαζί μου γιατί όταν με κοντράρανε τους έλεγα ότι "Άμα κάνω πρεμιέρα, θα σας βάλω στον εξώστη". "Κάντες εσύ", έλεγε ο Δημήτρης "και ας πάμε στον εξώστη".
Μία μαμά που παντρεύτηκε στα 17 της χρόνια και στα 20 χρόνια της είχε και δύο όμορφους γιους. Και τους πήγαινε σινεμά 4 φορές τη βδομάδα. Στο σπίτι όμως ζούσαμε και με τον παππού και τη γιαγιά, τα πεθερικά μου, που λένε στα ελληνικά. Με πολλά χρόνια διαφορά ηλικίας και όλο φώναζαν "Πάλι σινεμά θα πας τα παιδιά; Πάλι θα φύγετε;". Όλο φωνές και ήρθε ο φόβος ώσπου έγινε και ο τρόμος.
Έτσι γιατί ήταν καθημερινός και δεν μπόρεσα να ξαναπάω σινεμά γιατί γυρίζαμε και εγώ πονούσα πολύ.
Βλέπετε ήμουν και εγώ ήμουν ακόμα παιδί που μεγάλωνα με τα παιδιά μου, όμορφα και ωραία. Δεν ήταν μία ταινία που βλέπεις, κάτι και σε τρομάζει μόνο εκείνη τη στιγμή. Εκεί μπορείς να φύγεις ή γυρνάς τώρα το κουμπί και δεν τρομάζεις. Έτσι μου κλείσανε την πόρτα που αγαπούσα πολύ.
Μικρούλα στο σχολείο έγραφα όμορφες εκθέσεις και έπαιρνα βραβεία. Εικονίτσες με την Παναγία και τον Χριστό.
Έγραφα και διηγήματα στο Μικρό Καουμπόι και στο Μικρό Σερίφη. Και μου είχαν πει στο διαγωνισμό που είχαν ότι έχω ταλέντο, να συνεχίσω να γράφω και να γίνω συγγραφέας.
Αλλά στο μικρό χωριό μου, τη Βάρη, που γεννήθηκα, στις 25/1/1958, δεν είχε περάσει κανένας συγγραφέας. Έτσι ήταν αρκετά δύσκολο να γινόμουν εγώ. Σήμερα θα γράψω στο βιβλίο μου σεναριογράφος - συγγραφέας.
Έπρεπε να γράψω κι ένα βιογραφικό μαζί με τον πρόλογο.
Είχα κομμωτήριο επί 28 χρόνια και στούντιο χρωματικής ανάλυσης και, αφού δεν πήγαινα σινεμά, έκανα στο μικρό χωριό μου δικές μου ταινίες.
Το 1987 έγραφα το σενάριο και έκανα το σκηνοθέτη.
Έφτιαχνα τα σκηνικά, τις χορογραφίες, τα ενδυματολογικά και ήμουν παραγωγός. Και μαζί με τα παιδιά του σχολείου ανέβαζα το έργο.
Σόου τα έλεγα τότε στο μικρό χωριό. Ο μπαμπάς μου έλεγε ότι έχω μοιάσει στον παππού μου που ήταν οργανωτής στο καρναβάλι τις απόκριες. Έτσι το 2002 έκλεισα το κομμωτήριο με τα δικά μου σκηνικά και είπα "Φεύγω για το Hollywood" αλλά οι πόρτες ήταν όλες κλειστές. Κανείς δεν ήξερε το δρόμο για να πάνε τα σενάρια εκεί.
Όμως εγώ πίστευα ότι θα βρεθεί ο δρόμος. Κάποιος θα μου τον δείξει. Αυτή την ώρα γράφω τον πρόλογο και βγάζω φωτοτυπίες το σενάριο για να το γράψω στον Κομπιούτερ και να γίνει η δισκέτα που θα πάει στο δρόμο που βγάζει στα βιβλιοπωλεία.
Εκεί θα εκδώσουν το πρώτο μου σενάριο το Ναυαγό Νο 2.
Έκανα μία προσευχή μαζί με μία ευχή. Το σενάριό μου γρήγορα να εκδοθεί, να σας αρέσει και να πάει στην Αμερική.
Σας ευχαριστώ όλους πάρα πολύ!
Το 1987 έγραφα το σενάριο και έκανα το σκηνοθέτη.
Έφτιαχνα τα σκηνικά, τις χορογραφίες, τα ενδυματολογικά και ήμουν παραγωγός. Και μαζί με τα παιδιά του σχολείου ανέβαζα το έργο.
Σόου τα έλεγα τότε στο μικρό χωριό. Ο μπαμπάς μου έλεγε ότι έχω μοιάσει στον παππού μου που ήταν οργανωτής στο καρναβάλι τις απόκριες. Έτσι το 2002 έκλεισα το κομμωτήριο με τα δικά μου σκηνικά και είπα "Φεύγω για το Hollywood" αλλά οι πόρτες ήταν όλες κλειστές. Κανείς δεν ήξερε το δρόμο για να πάνε τα σενάρια εκεί.
Όμως εγώ πίστευα ότι θα βρεθεί ο δρόμος. Κάποιος θα μου τον δείξει. Αυτή την ώρα γράφω τον πρόλογο και βγάζω φωτοτυπίες το σενάριο για να το γράψω στον Κομπιούτερ και να γίνει η δισκέτα που θα πάει στο δρόμο που βγάζει στα βιβλιοπωλεία.
Εκεί θα εκδώσουν το πρώτο μου σενάριο το Ναυαγό Νο 2.
Έκανα μία προσευχή μαζί με μία ευχή. Το σενάριό μου γρήγορα να εκδοθεί, να σας αρέσει και να πάει στην Αμερική.
Σας ευχαριστώ όλους πάρα πολύ!
Το αφιερώνω με πολλή αγάπη στους αγαπημένους μου γιους, Δημήτρη και Αλέξανδρο.
Ελευθερία Σκουρλή
Ελευθερία Σκουρλή
Σεναριογράφος - Συγγραφέας
11/11/2006
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου